ประชุมข้อคิดเตือนใจอิสระ…

movie-online

ปฏิบัติดีได้ดิบได้ดี กระทำผิดได้ชั่วช้า นี้เป็นความจริงอันไม่ตาย เป็นไม่ทราบเปลี่ยน

ดูหนังพากย์ไทย แม้ว่าจะมีคนภายในยุคหนึ่งกำเนิดสงสัยว่า เพราะอะไรคนทำไม่ดี กลับรวยเร็ว คนปฏิบัติดี กลับอนาถาลง หรือเป็นอยู่ด้วยความลำบากก็ตาม เรื่องจริงก็ยังคงเป็นความจริงว่า “ประพฤติดีเจริญ, ประพฤติชั่วได้ชั่วช้า” อยู่เหมือนเดิม ไมโยกคลอน ประพฤติดีก้าวหน้าแน่, เนื่องจากมันดีอยู่ที่ต้นตอทำนั่นเอง, แล้วก็มันดีเสร็จแล้วตั้งแต่เมื่อทำ. แม้กระนั้นที่มันจะได้เงินหรืออื่นๆด้วยไหมโน่นเป็นอีกส่วนใดส่วนหนึ่ง. ถึงแม้ทำผิดก็เป็นแบบเดียวกัน มันเลวทรามอยู่ที่พฤติกรรมนั่นเอง ไปทำเข้ามันก็ชั่วช้ามาเสร็จแล้วตั้งแต่เมื่อทำ จะได้เงินด้วยหรือเปล่า โน่นอีกส่วนหนึ่งส่วนใด ด้วยเหตุนี้ “ปฏิบัติดีจำต้องได้ดิบได้ดี, ทำชั่ วจำเป็นต้องได้เลวทราม” โดยไม่มีวันหลีกไปทางไหนพ้นประพฤติดี เจริญ, รวมทั้งถ้าเกิดได้เงินมาด้วยก็เป็น “เงินดี”. ทำไม่ดี ได้เลว, รวมทั้งถ้าเกิดได้เงินมาด้วย มันก็เป็น”เงินชัว”, เงินดี ทำผู้ครอบครองให้เป็นเจ้าของที่ดี เย็นอกเย็นใจ, เงินเลวทำผู้ครอบครองให้เป็น “ปีศาจร้ายผู้ดูดเลือดมนุษย์”. ด้วยเหตุนี้แม้ว่าจะได้เงินมามากมายด้วยการทำชั่ว ก็มีแต่ว่าจะยิ่งทำผู้ครอบครองให้เป็น “อสุรกาย” มากขึ้นเรื่อยๆตามส่วนนั่นเอง ด้วยเหตุดังกล่าว ความเป็นจริงอาจจะหนีความเป็นจริงไปไม่พ้นว่า “ปฏิบัติดีเจริญ,ทำชั่ วได้เลว” อยู่จนถึงตลอดกัลปาวสานเป็นอย่างต่ำ ศาสดาของโลกในที่สุดเหลือผู้เดียว คราวหนึ่ง มนุษย์ในโลกได้เรียกสัมมนาบรรดาปราชญทั้งสิ้นบรรดามีอยู่ในพื้นพิภพมาสัมมนากันในห้องโถงแห่งหนึ่ง รวมเป็นปริมาณ ๑๐๐ คน พอดิบพอดี แล้วกล่าวกะท่านผู้รู้พวกนั้นว่า เราอยากได้เรียนรู้ของแท้จากพวกท่านทั้งหลายแหล่ ไม่ได้อยากของเท็จ แม้กระทั้งที่ท่านจะสอนไปด้วยความ ไม่รู้จักเท่าถึงการณ์ ด้วยเหตุนั้น ท่านผู้ใดกันแน่ยังคลุมเคลือว่าความทราบของตนเองถูกจริงแท้ทั้งหมดทั้งปวงอาจจะเป็นไปได้ว่าจะมีของไม่ถูกคละเคล้าอยู่บ้างในคำอบรมสั่งสอนของตัวเองแล้ว ชวนท่านผู้นั้นออกไปเสียจากห้องนี้พอเพียงขาดปากลง ดูหนังไทย

ผู้มีปัญญาปริมาณหนึ่ง

ดูหนัง hd มาสเตอร์ ได้เดินทยอยกันออกไปพร้อมทั้งปิดประตูชนดังปังๆด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจ สำหรับในการที่แต่ว่าสอนคนอื่นๆโบ๋กๆไป ฉะนั้นท่านใครกันแน่กล้ารับรองว่าตัวเองก็ปฏิบัติได้ราววิชาความรู้ที่สอนเขาแล้ว ต้องยั้งอยู่ภายในห้องนี้ ท่านคนใดกันแน่ไม่กล้าการันตีในความปฏิบัติของตัวเอง ผู้นั้นควรออกไปเพียงพอขาดปากลง ได้มีเสียงประตูปืงปังมากกว่าครั้งที่ผ่านนักปราชญ์ปริมาณหนึ่งได้กระฉับกระเฉงออกมาจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่คิดว่าตนถูกสบประมาทเป็นอย่างมาก สุดท้ายมีนักผู้รอบรู้หลงเหลืออยู่ในห้องนั้นเพียงแค่ ๒ ๕ ค น ที่กล้าการันตีความปฏิบัติจริงของตัวพวกมนุษย์ได้ผินไปทางปราชญยี่สิบห้าคนนั้น แล้วบอกว่า พวกเรายินดีที่ได้มองเห็นผู้มีชีวิตความเป็นอยู่อันตรงกันพร้อมด้วยกายและก็จิตใจ แม้กระนั้นพวกเราต้องการจะขอความช่วยเหลือว่า ในบรรดาท่านทั้งหลายแหล่นี้ ท่านคนไหนมีใจมากมายไปด้วยความกรุณาปรานีต่อสรรพสัตว์ในสากลโลก กล้าเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ทำตัวประ โยชน์แก่เขาจนถึงยอมเสียชีวิตของตัว ท่านผู้นั้นควรหยุดอยู่ด้านในห้องนี้ ท่านคนไหนกันแน่ไม่กล้ารับรองสำหรับการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ชีวิตของตัวเองเพื่อผลดีสุขของสัตว์โลกแล้ว ท่านผู้นั้นต้องออกไป ว่า เราวิงวอนว่า ท่านคนไหนกันกล้าการันตีว่า ตนได้เคยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ชีวิตเพื่อคนอื่นๆมาสุดแท้แต่ข้างหลัง นับครั้ง ไม่ถ้วนในอดีตกาล, ถึงแม้ในตอนนี้ก็กำลังเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่สิ่งซึ่งมีค่าเท่ากันหรือมากกว่าชีวิต รวมทั้งพร้อมเสมอที่จะสละชีวิตเพื่อสัตว์โลกทั้งหมดทั้งสิ้น ถึงแม้ในอนาคต หากจะควรมี ก็พร้อมที่จะเอื้อเฟื้อ มองเห็นปานนั้น ขอท่านผู้นั้นต้องหยุดอยู่ ท่านคนใดกันไม่กล้รับรองควรออกไป เพียงพอขาดกำลงไม่นาน มีนักนักปราชญ์คงเหลืออยู่ในห้องนั้นเพียงผู้เดียว, พวกมนุษย์ก็เลยถามปราชญผู้ยังกงยืนอยู่อย่างสง่านั้นว่า ท่านเล่าเพราะเหตุไรไม่ออกไปเสียด้วย “เพราะเหตุว่าพวกเรามีสิ่งทั้งผองจากที่ท่านอ้อนวอนกะพวกเราว่า ใครกันแน่มีผู้นั้นต้องหยุดอยู่พวกเราการันตีในความร่การันตีสำหรับการปฏิบัติเสมือนที่มีความรู้และความเข้าใจ การันตีสำหรับเพื่อการเอื้อเฟื้อชีวิตเพื่อคนอื่นๆจะ ได้เข้าถึงวิชาความรู้นั้นแล้วก็การันตีสำหรับเพื่อการเคยสละชีวิตหรือสิ่งอันมีค่ามากกว่าชีวิตอีกแล้วนับครั้งไม่ถ้วนเป็นที่สุด พวกเรามีสิ่งซึ่งท่านททายและก็บีบบังคับ ด้วยเหตุผลดังกล่าวพวกเราก็เลยไม่ออกไป”